22 / 7 / 1382 سه‌شنبه درس شمارهء ( 565 ) كتاب النكاح / سال ششم بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ خلاصهء درس اين جلسه : در جلسه پيش به مناسبت بررسى استدلال به آيه شريفه « وَ لا تَنْكِحُوا الْمُشْرِكاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ » ( 221 بقره ) براى حرمت نكاح با كتابيه ، اين بحث مطرح شد كه آيا در قرآن كريم بر يهود و نصارى تعبير « مشرك » اطلاق شده يا نه ؟ ما به هفت آيه قرآن استناد كرديم كه ظاهراً بر چنين اطلاقى دلالت دارد . از جمله اين آيات ، آيه 64 آل عمران ( قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ . . . ) بود كه در اين جلسه ابتدا توضيحى تكميلى درباره آن مىدهيم . سپس نحوه جمع ميان آياتى كه اهل كتاب را مشرك خوانده و آياتى كه از آنها غير مشرك بودن اهل كتاب فهميده مىشود ، بيان مىگردد . بعد به دو استدلال ديگر آيه 221 بقره براى قول حرمت نكاح با اهل كتاب كه در جواهر آمده مىپردازيم . بررسى استناد به آيه 10 سوره ممتحنه ( وَ لا تُمْسِكُوا بِعِصَمِ الْكَوافِرِ ) براى قول به حرمت آخرين مبحث درس است . * * * الف ) توضيحى درباره آيه شريفه « قُلْ يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ . . . » ( تكميل ) در خصوص استدلال به اين آيه براى اطلاق مشرك بر اهل كتاب در قرآن كريم ابهامى وجود ندارد و آيه فى الجمله بر اين دلالت دارد كه آنان به شرك در عبادت مبتلا بودند و در اين بحثى نيست . بحث فعلى ما درباره فقره « كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمْ »